Remy Bony, Forbidden Colours: We staan op een doodlopend punt!

Terwijl Europa te maken krijgt met een groeiende tegenreactie op diversiteit en inclusie, worden LGBTQI+-rechten een centraal strijdtoneel in bredere politieke conflicten. In dit interview met KET Magazine deelt Remy Bony, uitvoerend directeur van Forbidden Colours, zijn inzichten over de huidige staat van rechten in Europa, de invloed van het trumpisme en de veerkracht van de civiele samenleving.

V: Hoe zou je de huidige staat van LGBTQI+-rechten in Europa omschrijven?

Remy Bony: We staan op een kantelpunt. Jarenlang presenteerde Europa zichzelf als een wereldwijde kampioen op het gebied van LGBTQI+-rechten, maar dat verhaal vertoont barsten. Wat we nu zien is niet zomaar een tegenreactie. Het is een gecoördineerde politieke strategie. LGBTQI+-personen worden als zondebok gebruikt om samenlevingen te verdeelen en democratieën te verzwakken. Hongarije is het duidelijkste voorbeeld, maar soortgelijke waarschuwingssignalen duiken op in Bulgarije, Roemenië, Tsjechië, Slowakije en Italië. Tegelijkertijd creëert de wereldwijde terugdraaiing van diversiteits- en inclusiebeleid een gevaarlijke vicieuze cirkel die degenen legitimeert die gelijkheid willen afbreken. Er is nog steeds vooruitgang, maar die is niet langer gegarandeerd.

V: Hebben politieke ontwikkelingen in de Verenigde Staten invloed op de anti-LGBTQI+-retoriek in Europa?

R.B: Absoluut. Wat we ‘trumpisme’ noemen, gaat niet alleen over één individu. Het is een politiek model dat zeer effectief is geëxporteerd. Europese politici gebruiken steeds vaker retoriek die de cultuuroorlogen in de Verenigde Staten weerspiegelt, zoals ‘genderideologie’, ‘het beschermen van kinderen’ of ‘ouderlijke rechten’. Deze verhalen worden vaak over de grenzen heen gecoördineerd en versterkt. Breder gezien heeft het trumpisme het idee genormaliseerd dat democratische instellingen optioneel zijn en dat minderheidsrechten kunnen worden opgeofferd voor politiek gewin. Er is ook bezorgdheid dat toekomstig Amerikaans beleid anti-LGBTQI+-groepen in Europa financieel zou kunnen steunen, wat de progressieve civiele samenleving verder verzwakt.

V: Wat zijn de gevolgen van organisaties die hun inzet voor diversiteit en inclusie terugschroeven?

R.B: De gevolgen zijn direct en tastbaar. Wanneer bedrijven zich terugtrekken uit diversiteit en inclusie, krijgen LGBTQI+-werknemers te maken met minder bescherming en een grotere kwetsbaarheid, vooral in landen met zwakke wettelijke waarborgen. Extern geeft het een verontrustend signaal af dat gelijkheid optioneel is. Veel bedrijven beperkten hun betrokkenheid voorheen tot symbolische gebaren zoals regenbooglogo’s tijdens Pride, zonder LGBTQI+-organisaties te steunen of zich uit te spreken tegen politieke aanvallen. Nu het politieke klimaat verandert, laten sommigen zelfs die façade vallen, wat overheden en extremistische actoren aanmoedigt om nog verder te gaan.

V: Hoe effectief zijn de Europese instellingen geweest in het beschermen van LGBTQI+-rechten?

R.B: We moeten ophouden met doen alsof de Europese instellingen consequent effectief zijn. De Europese Unie is conservatiever geworden en dat heeft reële gevolgen. De Europese Commissie vertrouwt vaak op zachte, niet-bindende initiatieven in plaats van het afdwingen van wettelijk bindende maatregelen die lidstaten zouden dwingen de grondrechten te respecteren. Politieke hypocrisie speelt ook een rol, waarbij leden van grote politieke fracties anti-LGBTQI+-verhalen mogelijk maken zonder dat daar gevolgen aan verbonden zijn. Hoewel er belangrijke juridische instrumenten bestaan, met name via het Hof van Justitie van de Europese Unie, reageert de Unie nog steeds in plaats van de leiding te nemen. Het grootste gebrek is niet een tekort aan instrumenten, maar een gebrek aan moed.

V: Wat geeft je, ondanks deze uitdagingen, hoop voor de toekomst?

R.B: Wat mij hoop geeft, is niet het systeem, maar de mensen. In heel Europa zien we een ongekende mobilisatie. Toen Budapest Pride werd bedreigd, toonden honderdduizenden hun steun. Activisten zijn meer verbonden dan ooit en jongeren weigeren een terugdraaiing van hun rechten te accepteren. Er is ook een groeiend besef dat LGBTQI+-rechten een lakmoesproef zijn voor de democratie zelf. Neutraliteit is geen optie meer. Overheden, bedrijven en instellingen moeten kiezen of ze fundamentele rechten verdedigen of de uitholling ervan mogelijk maken. Ondanks alles is één ding duidelijk: we gaan niet terug de kast in.

www.forbidden-colours.com